Het briefje met mijn telefoonnummer past niet meer in de uitpuilende jaszak van zoonlief. Verzamelaar nummer een. Aan de bobbel te zien is de andere jaszak ook aardig gevuld. Alles wat maar van enige waarde is bewaard hij blijkbaar in zijn jaszakken. Een van die zakken moet leeg, want het briefje met mijn telefoonnummer moet er in en dat is vele malen belangrijker dan een leeggedronken pakje sap, een elastiek, papier, verdroogde blaadjes en al wat dies meer zij. Wil zoonlief ook nog de inhoud van zijn jaszak bewaren ... Ik kijk hem aan en hij geeft toe. Het mag weg ... gelukkig!
woensdag 28 november 2012
maandag 26 november 2012
Beschamend, ronduit beschamend!
De laatste
minuten van de wedstrijd tikken weg. De nummers een en twee tegen elkaar. Het
is geen beslissende wedstrijd meer, want ‘we’ zijn al kampioen, zoals ‘we’ dat
noemen. Want ouders spelen net zo hard mee langs de kant van de lijn als hun
kids op het veld. Maar de laatste partij ook nog winnen zou wel leuk zijn!
Naarmate de
wedstrijd vordert stijgt ook het irritatiegehalte van de scheidsrechter. Zoals
zoonlief zo netjes in de pauze uitdrukt is de scheids nogal partijdig. Ik
adviseer hem daar niets van aan te trekken en gewoon lekker te spelen.
Maar het zit
de scheids allerminst lekker dat we aan de winnende hand zijn en dat er een
jongen meespeelt die veel te groot is (maar paspoorten liegen niet ...). Voor
degenen onder ons die niet zo thuis zijn in de voetballerij. De club waar de
wedstrijd plaatsvindt zorgt ook voor een scheids. Wij spelen uit en dus is de
scheids van de club waar wij tegen moeten. Dat is ook duidelijk te zien, maar
omdat we voor staan trekt niemand zijn mond open.
Maar dat
verandert zodra de scheids van leert trekt als de kids op het punt staan
strafschoppen te nemen. Strafschoppen worden na elke wedstrijd genomen om te
oefenen.
De scheids is zo pissig dat hij al zijn remmen
losgooit en zijn frustraties over een kind uit ons team tegen onze coach er uit
spuugt. Iedereen geniet mee en de kinderen staan met open mond naar de man te
staren. De coach blijft cool en probeert de man ervan te overtuigen hoe de vork
in de steel zit … zonder resultaat.
Ik kan het
niet aanzien en ga op de man af met de vraag deze discussie voort te zetten
waar de kinderen niet bij zijn. Dit is niet bepaald het goede voorbeeld. Ik
vraag me ten zeerste af wat deze man de afgelopen week heeft uitgevoerd. Hij is
zo furieus dat hij zijn niet bepaald vredelievende betoog tegen mij voortzet.
Oeps dit was niet de bedoeling. Ik druip af en laat het aan anderen over.
Bedremmeld en
verbluft pakken we na het strafschoppen nemen onze spullen en gaan op weg naar huis. We hebben het kampioensfeest gevierd op onze
eigen club met een heuse beker en een groot portie patat! Gauw vergeten dit
incident!
PS. De man
heeft zijn excuses aangeboden.
woensdag 21 november 2012
International Justice Mission
Volkomen
onbevangen en totaal onvoorbereid zit ik te wachten totdat de spreker gaat
beginnen. Het is een open iemand die gelijk vol passie gaat vertellen over het
werk dat hij doet. En dat is niet zomaar wat. Naarmate zijn verhaal vordert, des
te overtuigender hij weet over te brengen hoe belangrijk het werk is dat de
organisatie doet. De passie is vooral gericht op de mensen die het nodig hebben.
Gerechtigheid voor de onderdrukten en allerarmsten.
Zodra de
eerste beelden het scherm afspatten, bekrachtigt het betoog van de spreker.
Woorden doen veel, maar beelden komen binnen en dat is vanavond niet minder. Wat
de spreker heeft verteld is in beelden te zien. Jonge meisjes in een bordeel,
hele jonge meisjes …
Het is stil
in de zaal. Iedereen is vol van de beelden en het verhaal dat is verteld. De
spreker neemt nog even het woord en vertelt wat wij als toehoorders voor de
organisatie kunnen betekenen.
Ik schrijf
me in als gebedspartner en neem me voor deze organisatie onder de mensen te
brengen. Voor gisteravond wist ik van het bestaan van de organisatie niet af en
jij wellicht ook niet, maar dat zal nu veranderen.
Klik op de
foto en ga naar de website.
zondag 18 november 2012
Konijnemans gaat los ...
Het is ook
altijd wat met dat konijn van ons. We doen ons uiterste best om de hele tuin
dicht te timmeren zodat konijnebeest niet kan ontsnappen. Nu heeft buurman zijn
tuin veranderd en is er dus vrije speling onder de schutting door. Ik heb dat
voorzien met gaas, zodat Tijger heerlijk kan loslopen.
En omdat we
toch thuis zijn kunnen we scherp in de gaten houden waar Tijgerbeest heen
loopt, want hij weet altijd wel een gaatje te vinden waar hij doorheen kan.
Maar vandaag niet,want vandaag zijn we scherp.
Die scherpte
verloren we na een kwartier. Als je verdiept bent in een computerspel of
tijdschrift verdwijnt konijn naar de achtergrond. Totdat ik even later naar
buiten kijk en het wel erg stil vind in de tuin. Het zal toch zeker niet?
Maar
konijnemans heeft een kuiltje gegraven en is onder het gaas doorgegaan. Ik
overzie de tuin van de buren, maar daar is hij niet. De buren daarnaast ook
niet. Als ik het hek van de buren daarnaast opendoe zie ik twee konijnen
gemoedelijk naast elkaar liggen.
Dat duurt
niet lang, want het zijn twee mannetje die hun mannelijkheid in de korte tijd
die ze hebben op elkaar willen botvieren. Het maakt dan ook niet uit of je de
voor of achterkant te pakken hebt. Gaan met die banaan, want je weet maar
nooit, wanneer je weer zo’n uitgelezen kans krijgt.
Als de nekharen
van konijnemans het moeten ontgelden wordt het tijd om ze uit elkaar te halen.
Zoonlief kan het echt niet meer aanzien en wil Tijger bevrijden. Tijgertje doet
zijn naam niet echt eer aan, want hij laat het gelaten over zich heen komen.
Terwijl hij zijn tanden prima weet te gebruiken als wij iets doen dat hij niet
leuk vindt.
Zodra we hem
weer terug in onze tuin hebben weten te krijgen zoekt hij direct de veiligheid
van zijn hok om bij te komen van een wel heel bijzonder avontuur …
woensdag 14 november 2012
vrijdag 9 november 2012
Ik ben verliefd, ik ben verliefd, verliefd, verliefd, verliefd, verliefd …
In een gezin
met jongens komen meisjeszaken vrijwel niet aan bod. Sterker nog helemaal niet …
Als we vragen of ze verliefd zijn is het steevaste antwoord: ‘Neehee.’ Oudste zoonlief
zegt er dan achteraan: ‘Daar ben ik nog veel te jong voor.’ En dan zijn we
uitgepraat, want eigenlijk is dat natuurlijk ook zo. Onze jongens zijn dus niet
bepaald scheutig met informatie over verliefd zijn, maar als het om een ander
gaat zijn die grenzen ruimer en willen ze er nog wel eens iets over zeggen, wel pas nadat wij er hard aan hebben moeten trekken. Kortom ik moet het dus hebben van mama’s met meisjes …
En laat ik
nou eens geluk hebben dat die mama’s af en toe vertellen hoe de zaken ervoor
staan. Het jammere is dan wel weer dat ik het natuurlijk niet kan navragen bij
zoonlief. Dat proberen we wel eens heel omslachtig, maar die trekt zijn mond
niet open … of wimpelt het af.
Gister
speelde zoonlief met een meisje uit zijn klas. Het is een heerlijk kind en
zoonlief speelt er dan ook graag mee. Ze wil namelijk net zo goed meisjes- als
jongensdingen doen. En dat is niet geheel onbelangrijk.
Haar mama
vertelde bij het weggaan dat ze ontdekt had dat haar dochter op mijn zoonlief verliefd
is. Ik glunderen natuurlijk. Ten eerste omdat ze zoonlief leuk vindt en ten
tweede omdat ik iets hoor dat eigenlijk verboden terrein is als mijn zoonlief
het voor het zeggen heeft.
Vanochtend vertelde
de mama dat haar dochterlief glunderend was thuisgekomen en tegen haar papa had
verteld dat mama de liefste is, omdat ze een afspraak had geregeld dat ze bij
mijn zoonlief mocht komen eten vandaag!
En nu ... zitten
ze samen op de bank en kijken een filmpje …
schattig!!! Maar dat zul je mij niet hardop horen zeggen natuurlijk.
dinsdag 6 november 2012
Sterke drank ...
Oudste zoonlief:
‘Mam, wat is sterke drank?‘
Jongste zoonlief: ‘Word je daar sterk van?’
Jongste zoonlief: ‘Word je daar sterk van?’