Opgebouwd worden …

Je hebt koffie drinken en je hebt koffie drinken. Welke van de twee heb ik vanochtend eigenlijk gedaan?

Bij het ene koffie drinken heb je het over het weer, de vakantie, nieuwe kleren, kinderen, school en al dies meer zij, gewoon heel gezellig. Bij het andere koffie drinken heb je het over de diepere dingen des levens. Ja, ja, dat klinkt zwaar, maar dat is het helemaal niet. Dat is ook heel gezellig en waardevol.

Vanochtend heb ik bij een vriendin koffie gedronken. Ik moet je eerlijk bekennen, ik heb het haar niet eens verteld, ben ik op de koffie gegaan om te worden opgebouwd. Opgebouwd? Wat is dat?

Ik heb van die periodes dat ik mijn leven gewoon maar leef zoals het komt. Niets mis mee, maar voel ik mij daar happy bij? Nou niet helemaal. Ik mis dan iets, nee Iemand. Tuurlijk, ik bid en dank, lees de Bijbel, zing liedjes met de kids en ga op zondag naar de kerk. Maar ik heb dan het gevoel dat mijn hart niet helemaal meedoet. Ik doe mijn best dicht bij God te leven, zodat ik Hem ook dichtbij mag ervaren. Maar ik voel het net, maar dan ook net niet. Heel frustrerend.

Maar terwijl we koffie dronken sprak zij over wat ze had meegemaakt tijdens de New Wine week, afgelopen zomervakantie. Ik werd daardoor geraakt, werd blij en voelde God heel dichtbij. Ja, dat is opgebouwd worden. Praten over het belangrijkste in je leven, ervaringen delen hoe je dicht bij Hem kunt zijn en Hem dan van zo nabij mogen ervaren.

Wat een koffiemoment!

Opwekking 387
Groot en machtig is Hij.
Groot en machtig is Hij:
bekleed met sterkte,
gehuld in luister.

Groot en machtig is Hij.
Groot en machtig is Hij.
Groot en machtig is Hij:
bekleed met sterkte,
gehuld in luister.
Groot en machtig is Hij.

Prijs met mij de naam van God,
vier het feest met mij,
want Hij heeft ons vrijgekocht:
wat een Heer is Hij!

Groot en machtig is Hij ....

De eerste schooldag!

Wat kun je van kleine dingen toch blij worden. Zo ook vandaag …

Zodra hij me ziet stormt hij blij op me af en zegt: ‘Ik wil nog een keer!’ Ik kan mijn oren niet geloven en vraag, om er zeker van te zijn dat ik het goed heb gehoord: ‘Wat wil je nog een keer?’ Hij zegt ‘Naar school mam, het was zo leuk!’

Oh? Oké is mijn onnozele gedachte. Gelukkig spreek ik hem niet uit, maar vier ik het feestje met hem mee! Hoe kan een schooldag beter worden afgesloten dan met de wens morgen weer te willen.
Goed, het is nog maar de eerste schooldag natuurlijk, maar een beter begin had ik mij voor mijn kinderen niet kunnen bedenken.

Toegegeven dat de jongste niet hetzelfde enthousiasme tentoon spreidde als mijn oudste, maar hij had dan ook heel andere dingen aan zijn hoofd. Voor hem was het erg belangrijk dat er zou worden gespeeld vanmiddag en wel met zijn beste vriendinnetje. Goed, dat hebben ze dan ook volop gedaan.

Nu ben ik van mijn zeepbel afgekomen en besef ten volle dat dit geen garantie is voor de rest van het jaar. Maar ach, moet elke schooldag even leuk zijn? Het liefst wel natuurlijk. Moeten ze altijd maar blij uit school komen? Uit ondervinding weet ik dat dat onmogelijk is, maar ook dat zou leuk zijn. Ze zullen ongetwijfeld een keer thuis komen met minder leuke ervaringen. Maar gelukkig voor mij, viel deze dag daar niet onder!!!

Een goed begin is dan ook ..... erg leuk!

Geen held en toch gedaan …

Ik ben geen held. Echt, ik ben geen held. Ik doe misschien voorkomen alsof ik alles zomaar even doe, maar het tegendeel is waar. Ik vertel aan iedereen dat we naar een gletsjer zijn geweest, maar ik vertel niet wat hieraan vooraf is gegaan. Goed, dat zal ik dan nu doen.

Soms moet ik dingen doen die ik spannend vind. In dit geval in een grote cabinelift stappen. Zodra een cabinelift in zicht komt, waarvan ik weet dat ik er in moet, die me een kleine anderhalve kilometer mee naar boven neemt, begin ik flink te zweten. Alsof ik allergisch ben voor die dingen.

Zo ook vandaag. De kaarten zijn gekocht en we staan in de rij voor de grootste cabinelift. Maar ik zie het niet zitten. Het zweet klotst onder mijn oksels en er komt niets zinnigers in me op dan te vluchten. Wat ik overigens niet doe. Ik blijf als een stijve plank in die rij staan. Ik laat me niet kennen, maar bedenk ondertussen koortsachtig allerlei uitvluchten, die ik natuurlijk niet hardop uitspreek. Ik hoef overigens niets te zeggen, want mijn gezicht spreekt boekdelen. Manlief ziet mijn angst en stelt voor een iets kleinere kabinelift omhoog te nemen. ‘Want, zo zegt hij, we gaan omhoog!’

In de cabine staan is het probleem niet, maar het heen en weer zwiepen van dat gevaarte, zodra hij over zo’n grote mast heen gaat, is echt slecht voor mijn evenwichtsorgaan.

Je vraagt je af waar doe je dit allemaal voor en is het het allemaal wel waard dan? Het is maar een berg en oké je kan wat verder weg kijken dan wanneer je beneden blijft.

Maar … ja, ja het is het dubbel en dwars waard! Eenmaal de top bereikt wist ik weer waarvoor ik het had gedaan. Niet veel later zitten we met een bakje koffie te genieten van het overweldigend mooie uitzicht en bereiken hiermee opnieuw een ultiem vakantiemoment. Wat is de schepping toch mooi!

Beslis zelf …

Wat is vakantie?

Ik zit buiten op het balkon, mijn voeten gaan zachtjes op en neer tegen de balustrade, mijn hoofd rust tegen de muur achter mij. De eenvoudige stoel waarop ik zit wipt op het ritme van mijn voeten op twee poten op en weer. De zon verwarmt mijn gezicht. Mijn boek ligt ongeopend op mijn schoot.

Ik luister naar de geluiden om mij heen en kijk onderwijl naar een paar kraaien die hoog in de lucht vliegen en zich laten leiden door de thermiek van de wind. Ik hoor koeienbellen en als ik voor me kijk zie ik grote bruine koeien tegen de berghelling lopen.

Mijn blik gaat over de groene velden en de bossen die tot aan de boomgrens gaan, daarna veel gras en grijs gesteente. Nog verder omhoog zie ik dat er hier en daar nog sneeuw ligt. Langzaam trekken de wolken over de bergtoppen en onthullen de schoonheid van het hoogste punt.

De Kattenstaart langs de weg staat volop in bloei, evenals de Lupine, allerlei kleuren sieren de hellingen langs de weg. Een verdwaalde bij gaat uit verveling op mijn been zitten. Hij is loom, vast en zeker vanwege de hoogte. Ergens beneden in het dal klinkt een kerkklok. Terwijl de klok beiert, kijk ik naar de stoeltjeslift die werkloos zijn tijd uitzit, totdat hij weer in dienst treedt. Ik ben benieuwd wat er aan het einde van deze lift te zien is. Jammer dat hij stil staat, anders was ik er zeker in gegaan.

De jongens spelen in de immens grote tuin die bij het Chalet hoort. Ik hoor vreugdekreten, omdat ze eindelijk een krekel te pakken hebben. Manlief zet twee bakjes koffie naast mijn voeten op de balustrade. Hij pakt een stoel en gaat naast me zitten. Zonder het te weten completeert hij hiermee mijn ultieme vakantiegevoel.

Wat heb ik toch veel om van te genieten en om dankbaar voor te zijn!

Onderweg …

We zitten nog geen vijf minuten in de auto onderweg naar onze vakantiebestemming of ik begin mijn vragenvuur al: ‘Zeg heb jij je paspoort meegenomen?’ Mijn wederhelft klopt op een zakje aan de zijkant van zijn broek. Even later vraag ik, terwijl ik mijn handtas doorzoek naar mijn eigen paspoort: ‘Waar zijn de kaarten eigenlijk?’ Hij wijst naar het zijvak van mijn deur. Ik heb mijn paspoort gevonden en check gelijk even, nu ik toch bezig ben, of ik mijn bankpas wel mee heb. Als ik alles gecheckt heb, leg ik mijn handtas aan de kant. De omgeving schiet aan mij voorbij als ik vraag: ‘Heb jij die tas met eten ook meegenomen, die op de keukenstoel stond?’ Manlief vindt het genoeg geweest en zegt: ‘We hebben echt alles meegenomen en wat we vergeten zijn kunnen we kopen. We gaan echt niet meer terug nu. Geniet er nu maar van dat we op vakantie zijn.’ Ik zucht, berust en doe mijn best te ontspannen.

Niet veel later, al mijn vragen zijn vergeten, bekijk ik de routekaart. Ja, we hebben ook een Tomtom, maar op de een of andere manier wil ik altijd meekijken met een routekaart. Wil ik weten welke kant we op gaan en niet domweg, wat we natuurlijk wel doen, de instructies van een zwoele stem volgen.



Het geeft me zekerheid of houvast, net hoe je het noemen wilt, als ik weet welke wegen we moeten hebben. Zeker op drukke kruispunten, in tunnels of steden. Ons vorige navigatiesysteem liet ons vaak op dit soort punten in de steek. Maar ik had mij dit keer geen zorgen hoeven maken, want onze nieuwe Tomtom heeft een buitengewoon goed bereik.

Waar het eigenlijk op neer komt is dat ik een stukje zekerheid zoek in de dingen die we al dan niet hebben meegenomen of in de route die we hebben af te leggen. Op deze manier hoop ik mijn onzekerheid over de komende vakantie het hoofd te kunnen bieden.

Nu ik niets meer te doen heb en eindelijk toegeef aan mijn gevoelens van onzekerheid, kan ik genieten van de omgeving die aan mij voorbij gaat, doe ik autobingo met de kinderen, schallen we mee met de muziek en bewonderen we mooie auto’s die ons inhalen.

Is dat genieten of niet?
En … een goed begin van onze vakantie!

U vraagt zich vast af of ik heb genoten van mijn vakantie … wacht op de volgende column en beslis!