Beginnende herfst

Als ik langs een prachtig verkleurde boom fiets jeuken mijn handen er een foto van te maken. Maar ja, geen toestel mee. Wil het nou dat de boom op zo'n 100 meter van m'n huis staat.

Ik zet mijn fiets in de schuur, loop het huis in en pak mijn toestel. De boom is geen succes. Ik krijg hem er niet goed op. Tegenlicht en zo, het wordt allemaal veel te donker. En het huis op de achtergrond is hinderlijk. Maar even verderop staat een groep bomen met dezelfde mooie kleur en geen hinderlijk huis op de achtergrond. Het plaatje is aardig. Ik loop redelijk tevreden huiswaarts, onderwijl nog wat plaatjes schietend. Met tot slot de hortensia in mijn tuin.

Dag herfst welkom in Nederland, je lijkt niet weggeweest!

Zwaar verbrand, verkoolt gewoon ...

Langzaam beweeg ik mijn strijkbout van links naar rechts en weer terug. De broek is bijna klaar, op naar het volgende kledingstuk. Onderwijl denk ik na over mijn volgende blog. Ik heb net een nieuw kledingstuk uit de mand gehaald als mijn reukorgaan geprikkeld wordt door een scherpe brandlucht.

Alle alarmbellen rinkelen. De schrik slaat me om het hart als ik mij bedenk dat er drie knullen beneden aan het playstation spelen zijn, terwijl de doordringende lucht uit het trapgat naar boven komt. Met een vliegende vaart ga ik de trap af en haast me naar het fornuis. De smeulende rook ontsnapt via het deksel op de pan.

Dit is niet goed. Dit is op z’n zachtst gezegd, zwaar balen. Daar gaat m’n lekkere sudderlapje. Ik trek de pan van het vuur, zet de kookplaat uit en hou mijn neus dicht voor de stank die onder het deksel vandaan komt. Dit ruikt volledig verbrand, verkoolt is een beter woord.
Als ik voorzichtig het deksel van de pan haal zie ik alleen maar rook. De afzuiger op stand drie zetten is beslist geen overbodige luxe. Als de rook z’n weg door de afzuiger vindt zie ik onderin een zwart stuk vlees liggen of in ieder geval iets wat daarvoor door moet gaan.

Ik had gehoopt dat het vlees te redden viel door alle uien en tomaten die de bodem vulden, maar niets is minder waar. Ik trek met grof geweld het vlees van de bodem en leg het op een bord. Ik staart naar de smurrie in de pan, daarna naar het volledig verbrande vlees.

Hier is maar één oplossing voor. Ik trek de kast open, haal het deksel van de groenbak en laat met pijn in mijn hart het stuk vlees erin glijden. Zonde …

Wilde bloemen in ons dorp (deel 2)

Terwijl de wind de bewuste bloem uit beeld blaast, blijf ik doodstil zitten in de hoop dat de bloem weer in beeld terug buigt. Zodra de wind ligt klik ik. Ik kijk de foto terug en kan tevreden zijn over het resultaat. Voor de zekerheid laat ik mij nogmaals door mijn knieën zakken, wacht tot de wind weer gaat liggen om mijn tweede, en natuurlijk nog mooiere, plaatje te schieten. Wat kun je toch blij zijn met een mooi geschoten beeld.

Huh? Waar komt die vandaan?

Het is donderdagmiddag, schooltijd. De kinderen hebben per groepje van drie hun brooddeeg gekneed en keurig onder de theedoek gelegd om te laten rijzen. Nu kijkt de hele klas gefascineerd naar een film over de prehistorie in afwachting van het rijzende brood.

Ik ben helpmoeder en boen er lustig op los. De tafels zitten vol met van die plakkerige brooddeegstukken die je er maar matig af krijgt met koud water. Maar de aanhouder wint en elke tafel blinkt na mijn poetsbeurt als nooit tevoren.

Terwijl ik er lustig op door poets hoor ik ineens kreungeluiden vanaf het beeldscherm komen. Nieuwsgierig kijk ik op naar het digibord. Tot mijn verbazing maak ik een prehistorische bevalling mee. Oh jee en ik heb mijn zoonlief nog niets verteld over de bijtjes en de bloemetjes. Het enige dat hij weet is dat een kind uit het ‘poepgat daaronder’ komt.


Maar zoonlief is met neeflief, die gezellig bij elkaar in de klas zitten, de kommen aan het schoonpoetsen in de keuken. Zorg minder … De rest van de klas kijkt ademloos naar de kreunende vrouw op het digibord. Ik moet lachen en geniet van de openstaande monden en grote ogen. Ook in de prehistorie wisten ze wat privacy was, want alleen het persende gezicht en de bolle buik van de vrouw zijn in beeld.

Even later hoor ik gehuil. Ah de baby is er, keurig buiten beeld geboren. Een prachtig blozende baby van enkele maanden oud wordt in de armen van de moeder gelegd. Het is stil, muisstil in de klas. Iedereen kijkt ademloos naar het digibord waar het allemaal op te zien is. Ik vraag mij af of iedereen begrijpt wat er gebeurt. Totdat een van de kinderen roept: ‘Huh, waar komt die vandaan?’

Mijn vraag is meteen beantwoord. Heerlijk toch … ik laat het zo. Niet mijn taak om kindlief wijzer te maken. Het enige wat ik doe is mij omdraaien en lachen, tegelijk met de gedachte dat ik dit moet opschrijven. Bij deze.

Leuke uitspraak ...